Vorige pagina                                                                                              Overzicht Indische Oceaan


Indische Oceaan 2

Zondag 7 februari 2010, Uligamu, Maldives

Vandaag maken we met de bemanningen van andere hier voor anker liggende jachten een "island hopping" tour, georganiseerd door de onze plaatselijke "agent". Blijf je langer dan 3 dagen op de Maldives dan ben je verplicht een erkende agent te benoemen, die regelt dan de in- en uitklaring, diesel, en wat je maar wilt.


De ankerplaats bij Uligamu, linnks de Johanna, rechts de Alexandra (Hans en Marriet)


Deze praam was onze rondvaartboot, compleet met zes man bemanning

We maken een toer naar een paar andere eilanden van deze atol zodat we echt wat van de Maldives gezien hebben. Het valt wat tegen, de andere eilanden lijken sprekend op Uligamo, rustig, lange stille lanen, gesluierde vrouwen.


Tradionele vissersbootjes bij het eiland Mulhadhoo


Hoofstraat op Mulhadhoo


Noten kraken in gezinsverband op Mulhadhoo

Op de terugweg begon het stevig te waaien. Ik hield mijn hart vast voor ons wankele praampje, dan toch liever op het eigen schip.
Blijft natuurlijk de vraag: waar leven deze mensen van op hun kleine eilandjes? Het antwoord is dat ze of in de resorts werken en hun vrije tijd in hun dorpen doorbrengen, of bij de overheid. De Maldives leven van het toerisme, kristralhelder water, blauwe lagunes, ongerept koraal, witte stranden en verder niks.

Maandag 8 februari 2010, Uligamu, Maldives

Vandaag doe ik een laatste poging de dynamo van mijn motor weer aan het werk te krijgen, op de motor varen zonder stroom is niet handig. Ik demonteer de dynamo, haal hem uit elkaar, probeer van alles, combineer met onderdelen van een reserve dynamo van de Alexandra, maar alles te vergeefs, conclusie is dat er kortsluiting in een van de wikkelingen van de dynamo is. Ik heb in ieder geval mijn best gedaan.

Dinsdag 9 februari 2010, Uligamo, Maldives

Vandaag uitklaren voor Salalah in Oman, morgen vertrek.Deze route voert door en langs piratengebied. Ik zal dan ook geen posities meer op Shiptrack laden, of als ik het doe een aantal dagen vertraagd met verkeerde data (je kunt geen oudere posties opgeven). De route gaat ook niet rechtstreeks naar Salalah maar via een grote boog naar het noorden om een veilige afstand te bewaren tot de toegang van de Golf van Aden (bij Socatra) waar recentelijk een aantal moederschepen van de piraten gesignaleerd zijn. Het is wel vreemd dat ik de posities van de moederschepen via de satelliet ontvang, maar dat die schepen verder ongemoeid worden gelaten. Ook zet ik dagelijks alle incidenten met Somaliers in de kaart (meestal een per dag), en vaar nu dus met een grote boog om het geinfecteerde gebied heen. Overigens lijkt het er steeds meer op dat de kapers niet echt op jachten uit zijn.

Woensdag 10 februari 2010, Indische Oceaan deel 2, dag 1

Daar liggen we dan te hakken, wind pal op de neus, weliswaar niet zo veel maar genoeg om flink tegen te werken. In dit gebied hoort de NO passaat te staan deze tijd van het jaar. Maar voor de afwisseling komt de NO passaat uit het noornoordwesten. En dat is de kant die ik op wil. Wacht op betere wind zou je zeggen, ja maar het waait al een week zo en de komende week ook volgens de grib files. Dus maken we er het beste van. Tien knopen ware wind uit 340, wij  op een koers van 320 met het grootzeil strak en net vol in het midden en de motor bij. Al stampend tegen de niet al te ruwe zee maken we 4.8 knopen. Prima om zo van Enkhuizen naar Stavoren te varen, maar de Indische Oceaan over? Ik heb weinig keus. Val ik 20 graden af om de genua mooi vol te varen dan voert de route me rechtstreeks naar Somalie en dat is geen goede vakantiebestemming. Hoopvol is dat hoe westelijker je komt hoe oostelijker de wind zou zijn. We zullen zien. Het is alleen een beetje vroeg om de diesel nu al op te stoken.
Ik ben dus vanochtend om half acht anker op gegaan en vertrokken uit Uligamu op de Malives. Uitgezwaaid door Brian (Amerikaanse solozeiler) op de Bingo en Hans en Mariet op de Alexandra ben ik de doorvaart tussen de twee noordelijkste motu's van de atol uitgevaren. Later op de dag zullen deze twee schepen me volgen. Voor me liggen 1300 mijl Indische Oceaan naar Salalah, gemeten via de geplande route, dus niet de kortste weg.


Donderdag 11 februari 2010, Indische oceaan 2, dag 2

Donkere nacht, geen maan. Lichtje in de nacht, wit, geen AIS. Vaart hierheen. Radar. Target op 1 mijl, halve mijl, komt recht op me af. Doe mijn lichten uit. 100 graden van koers veranderen, heb geen behoefte aan gezelligheid. Lichtje doet zijn licht ook uit. Afstand wordt weer groter.
Verder veel grote scheepvaart die allemaal netjes de AIS aan hebben. Ik vaar er eigenlijk moeiteloos tussendoor, een keer een beetje uitgeweken. De wind is nog steeds zwak en noordelijk. Mijn plan is zolang de wind zo zwak is, om dan op de motor zoveel mogelijk noord te maken, zo varen we om piratengebied heen en kunnen we als de wind toeneemt met een ruimere koers op Salalah af. Het lijkt erop dat de stroom weer mee staat, exact weet ik het niet, het log is nu definitief stuk, peddelwieltje is afgebroken
Positie: bij het "nine degree channel", dagafstand (8-8) 120 mijl, nu (12.00) nog 1141 naar Salalah.


Vrijdag 12 februari 2010, Indische Oceaan deel 2, dag 3

Gistermiddag nam de wind wat toe en ruimde wat verder naar het oosten. Dus om 16.00 uur: motor uit en sindsdien zeilen we. Eerst wat zuinigjes, hoog aan de wind maar inmiddels (vrijdag middag) is de wind verder aangetroken en nog wat ruimer en lopen we dik 5 knopen. Verder weinig bijzonderheden, behalve dan die Indiase visser die vanochtend een kijkje kwam nemen en een eindje mee op voer, al vragend om drank en sigaretten. Maar dat heb ik allebei niet dus uiteindelijk droop hij vriendelijk zwaaiend af. En nu net wat buienactiviteit hier in de buurt, de wind trekt aan, ik heb het eerste rif gestoken en de genua een paar slagjes ingerold.
Etmaal (8-8) van 123 mijl, nog 1003 naar Salalah.


Indiase visser 350 mijl uit de kust.

Zaterdag 13 februari, Indische Oceaan deel 2, dag 4

Het verhaal van gisteren was nog niet af. De wind nam verder toe, tegen bedtijd stond er 22 knopen over dek en werd het binnen wat te heftig, de bewegingen dus. Ter wille van de nachtrust het tweede rif maar gezet. Het merendeel van de nacht hoog aan de wind tegen een stevige zee liggen hakken. Zo had ik me de Indische Oceaan niet voorgesteld, maar het kan verkeren in het zeilersleven.
Vanochtend wat rustiger en vooral de zee wat minder hobbelig. Reven eruit en prima voortgang zij het nog steeds te hoog aan de wind naar mijn zin. Op de radio hebben we nu een nederlands Indische Oceaan net, met naast mijzelf de Alexandra, Mama Cocha en de Hafskip. Iedere ochtend en avond even bijkletsen.
Er is hier ook nog steeds grote scheepvaart, iedere paar uur wel een schip op de AIS, maar meestal te ver weg om echt te zien. Eentje hoorde ik de Alexandra oproepen op de marifoon, wat zijn bestemming was, Aden zei Hans, of hij wel wist dat het gevaarlijk was. Zij hadden ook anti piraten maatregelen genomen. Ja zei Hans, we staan in contact met de coalition forces. Klopt, we hebben onze reis bij het UK militairy command aangemeld en sturen ze dagelijks positierapporten via de satelliet. Overigens voert de huidige route door gebied waar al langere tijd geen vijandelijke activiteiten meer gemeld zijn.
Dagafstand (8-8) 119 mijl, nu (16.15 lokaal) nog 882 naar Salalah.


Zondag 14 februari 2010, Indische oceaan deel 2, dag 5

Zwaar op een oor hellend, met vol tuig en 17 knopen wind over dek jaagt de Johanna nu over de Indische oceaan. De wind is iets geruimd, de schoten wat gevierd, laat hem maar lopen. Bij iedere golf spuit het witte schuim omhoog en lijkt de boeg even na te denken, er boven over of er dwars door heen, om er op het laatste moment toch bovenlangs te gaan. Het aan de wind varen went al wat, en het gaat nu hard, regelmatig boven de 6 knopen. Al blijven binnen in de kajuit de helling en de klappen die daar nog overheen komen oncomfortabel. De eenvoudigste klusjes nemen dan ook dubbel zoveel tijd als normaal, immers alles wat je loslaat is meteen weg. Tot morgen nog, dan komen we bij de knik in de route om het piratengebied heen en kunnen we nog wat ruimer sturen.
Wat die piraten betreft, als ze er zijn hebben ze volop keus, per dag heb ik zeker een tiental grote schepen op de AIS plus nog de vissers, en die zitten hier heel wat meer dan op de andere oceanen. Vannacht werd ik zelfs door een visser opgeroepen op de marifoon. Hij had tegen de drie mijl aan netten uitstaan en was bang dat ik erdoor zou varen. Hij gaf keurig de eind positie van zijn netten door, ik hoefde niet uit te wijken, voer er toch al aan voorbij.
Etmaal (8-8) van 125 mijl, nog (16.00 lokaal) 758 naar Salalah.


Maandag 15 februari 2010, Indische Oceaan deel 2, dag 6

De zee oogt niet zo wild, en is dat ook niet. Maar ik blijf het maar knap hobbelig vinden als de golven van voren blijven komen en je nog scheef gaat ook. Maar dat is het leven van de oceaanzeiler, het hoort er allemaal bij. Maar het wordt wel een beetje eentonig, want veel gebeurt er verder niet. Een kruisende containercarrier vannacht, maar daar hoefde ik niet voor uit te wijken. Een gemotoriseerde dow die achter me langs kruiste, allemaal niet zo schokkend. En nu net een groot motorschip wat precies hetzelfde stukje zee wil bevaren waar ik zit, ben ik voor uitgeweken, ruim voor ik hem met het oog kon zien.
Verder vanochtend het halfweg punt gepasseerd, het schiet toch eigenlijk best weer op, die Indische Oceaan.
Etmaal van 130 mijl (8-8), nog 629 mijl naar Salalah.


Dinsdag 16 februari 2010, Indische oceaan deel 2, dag 7

Ze maken er wel een troep van, die vliegende vissen als ze niet meer vliegen maar zich dood spartelen in de kuip. Overal schubben en tegen de tijd dat je ze vindt stinken ze al zo dat je er ook geen trek meer in hebt. Spoelen en boenen dus. Vanochtend waren het er twee.
We varen nu een wat ruimere koers. Daardoor gaan we sneller. Zo snel dat het bijna spectaculair is. Niet zozeer als je binnen zit, maar neem nu gisteravond. De wind trok wat aan, de zon was net onder, toch even een reefje zetten voor de nacht. Dan zit je bij de mast op de kajuit en voelt hoe de boeg in vliegend schuim de golven openrijt om plaats te maken voor de Johanna. Wat een kracht en wat een geweld en het gaat maar door, dag na dag en week na week. Maar zo schieten we wel op.
Afgelopen etmaal (8-8) 140 mijl afgelegd, nu (15.00) nog 489 naar Salalah.


Woensdag 17 februari 2010, Indische Oceaan deel 2, dag 8

Vannacht wat gedoe met het automatisch sturen. Ik voer al dagen op de windvaan op een koers waarop de tandwieltjes nog tanden hadden. En dan stuurt, vooral als de zee wat onrustiger is, de windvaan zoveel beter dan de Raymarine X-5 pilot. Maar ja, we lagen wat van koers en ik probeerde de vaan nog wat bij te draaien. Krak, krak, weer een paar tanden weg en nog verder van koers af. Dan de Raymarine X-5 (ja, voluit dan weten we over wie we het hebben) nog maar eens aan het werk zetten. De wind was niet zo hard maar de zee ruw en onregelmatig. Nou, wat je ook doet, die Raymarine blijft op iedere golf de helmstok van de ene naar de andere kant pompen terwijl hij ondertussen in een off-course alarm loopt en veel herrie maakt. Ligt je de aandrijving dan van de helm af en stuur je met de hand bij dan probeert de Raymarine alsnog de verkeerde kant op te sturen met zijn losse stang. Dat ding heeft allemaal zeer geavanceerde parameters die je in een setup kunt instellen. Zou moeten helpen. Alleen de programmatuur gebruikt die instellingen niet. Dus te kwalificeren als een speeltje wat bij rustig weer zonder golven aardig van pas kan komen. Wel stuurt hij beter dan de oudere ST4000, die was nog slechter. Nu heb ik mijn reserve Navico (TP300CX) stuurautomaat maar eens opgediept. Doet het helemaal niet gek vergeleken met de veel geavanceerdere Raymarine. We liggen op koers, en de Navico corrigeert met kleine bescheiden rukjes waar nodig. Nog stil ook.
Ondertussen is het middag, de zee weer rustiger, de wind 14 knopen en we zeilen mooi.
Etmaal (8-8) van 141 mijl, nog (15.45) 352 mijl naar Salalah.

Donderdag 18 februari 2010, Indische oceaan deel 2, dag 9

Het wordt een beetje licht. Koud, 23 graden. Opstaan. Glaasje sinasappelsap. Theewater opzetten. Radiopraatje, ze zijn allemaal weer op het nederlandse Indian Ocean Net, Alexandra, Mama Cocha, Hafskip en de Johanna. Beetje bijkletsen, wisselen posities en weersituatie uit. Dan een rondje vliegende vissen ruimen over dek. Rif eruit, wind neemt af. Inmiddels is de zon al flink boven de horizon, blauwe heldere lucht. Met een kopje thee in de lage zon die nog onder de bimini doorschijnt. Zo slecht is het leven op de Indische Oceaan nu ook weer niet. Toch heb ik het nu wel weer even gezien, nou maar weer eens rustig voor anker en een wandelingetje aan land. Nog twee dagen. Maar dat mag dan ook wel na 2700 mijl oceaan binnen een maand. Hemelsbreed is dat de halve afstand Thailand - Nederland.
's Middags: de lange heuvels van water die we vanochtend bereden zijn wat afgevlakt. Wind stabiel ondanks de voorspelling van afname. Stralend blauwe hemel. Motor geinspecteerd. Dieselleiding tussen filter en injectiepomp lekt. Weer wat te repareren in Salalah.
Etmaal (8-8) van 138 mijl, nog 218 naar Salalah (15.00)


Vrijdag 19 februari 2010, Indische Oceaan deel 2, dag 10

Al sinds middernacht op de motor. Precies zoals de gribfiles voorspelden was het gedaan met de wind. De zee heeft nu het olieachtig glimmend uiterlijk gekregen van de windstilte en het is weer warm. Ook is er veel scheepvaart hier onder de kust van Oman, net telde ik negen schepen op de AIS. Maar we tuffen rustig door en ik zou morgen bij het eerste licht de haven van Salalah moeten naderen. Dan is er weer een oceaanoversteek afgerond. Na de Atlantische (2000 mijl) kwam de Pacific (9000 mijl), en dan de derde oceaan, de Indische met 2700 mijl, nu hebben we alle oceanen gehad. Voorlopig de laatste oceaan die ik oversteek want nu gaat het op huis aan.
Van kapers of spanningen daaromheen merk je niets. De grote scheepvaart vaart met volledige AIS ingeschakeld en alle lichten aan. Ook ik heb 's nachts gewoon de boordlichten aan. Aanvaringsgevaar met andere schepen vormt een hoger risico dan kapers. Overigens zijn er sinds 5 februari geen aanvallen van kapers meer geweest. Ook in andere jaren waren de maanden februari en maart heel rustig. Het zijn de maanden waarin de moesson op zijn best waait, en de kapers in hun kleine open skiffs hebben dan moeite met de golven als ze snelheid willen maken.
Dagafstand (8-8) 118 mijl. Nog 88 mijl (15.15) naar Salalah


Zaterdag 20 februari 2010, Indische Oceaan deel 2, dag 11, aankomst Salalah, Oman

Gistermiddag, op de windstille gladde zee. Daar komt een miniscuul roeibootje langs, 10 cm groot misschien. Heftig peddelend verstoort hij het rimpelloze oppervlak. Kleine armpjes draaien als bezeten in het rond. Een schildpadje op weg naar de oceaan. En niet een, nee, overal waar je ook kijkt, iedere 30 meter, gaat er een klein raderbootje. Duizenden schildpadjes kruipen op deze kusten uit het ei en beginnen hier hun mysterieuze omzwervingen.
Later een prachtige zonsondergang. En dan boven de nevels zie ik contouren van een kust, waar ik inderdaad ongeveer evenwijdig aan vaar. Het Arabisch Schiereiland, Oman, land in zicht. De kust moet hoog zijn, is zeker nog 30 mijl weg.
Dan een lange nacht. Tegenstroom, zeker 1.5 knoop, aankomst zal wat later worden. De maan is nog klein en gaat vroeg onder. Helder met veel sterren. In de nanacht verschijnt het Zuiderkruis laag aan de horizon. Dat zal straks afgelopen zijn, nog noordelijker komt het zuiderkruis niet meer boven de kim.
Dan zie ik bruine bergen. Aan de voet een stad, witte gebouwen, groen, palmenbomen. Er waait een heerlijk frisse droge wind, zo van de woestijn. Een cruiseschip (Costa Europa) haalt me in, ook naar Salalah.

Recentelijk schreef ik dat er sinds 5 februari geen incidenten met kapers meer zijn geweest. Is nog steeds zo. Wel kwam vandaag op de inmarsat volgend (deel van) bericht binnen:

TO : ALL SHIPS TRANSITTING GULF OF ADEN

WARNING WARNING WARNING
AT POSITION 1315N - 04824E A SKIFF WITH 7 PERSONS ON BOARD AND LADDER,
HAS BEEN SPOTTED. THERE ARE INDICATIONS THAT THESE SKIFF IS USED FOR
PIRACY ISSUES.

Ze zijn dus weer actief die kapers. Nu hoor ik al iemand roepen: pak ze dan! Maar de coalition forces lijken heel terughoudend om ook daadwerkelijk op te treden, het is mij eigenlijk onduidelijk wat ze nu eigenlijk doen. En misschien gebruiken de mannen in de skiff die ladder wel als zwemtrap. Opvallend is dat de aangegeven positie in het midden van de (ik citeer) INTERNATIONALLY RECOMMENDED TRANSIT CORRIDOR (IRTC) ligt. Ook alle overige incidenten in het begin van het jaar (op twee na), vonden plaats in of direct bij die beveiligde corridor. Alle jachten mijden nu dus die corridor en passeren dicht onder de kust van Jemen.


Aanloop van de haven van Salalah

Inmiddels lig ik sinds 10 uur lokale tijd (weer een uur terug die klok) voor anker in een van de havenkommen van de containerhaven van Salalah. Er liggen een stuk of 10 andere jachten en het is al vol. Maar gisteren is er een convooi van 27 schepen naar het westen vertrokken. De Hafskip is gisteravond aangekomen en ligt naast mij. Ik had het anker nog niet neer of ik werd opgehaald omdat de agent op de wal klaar stond om met twee andere bemanningen naar douane en immigratie te vertrekken. Kon nog mee. Wat een chaos, duurde 2 uur. Maar nu ben ik formeel in Oman.
Hiermee sluiten we het deel Indische oceaan al weer af.
Het laatste traject van 1299 mijl hebben we (de Johanna en ik) in 10 dagen plus 3 uur voor het tijdsverschil gevaren. Die Johanna doet het zo gek nog niet ook al viert ze binnenkort haar 30e verjaardag.


Volgende pagina Golf van Aden