Maandag 19 april 2010, aankomst in Paphos op Cyprus.
Na precies twee volle etmalen vanaf Ismalia meer ik af in
het
haventje van Paphos op de westpunt van Cyprus. Blij om op de
Middellandse Zee te komen, blij weer in Europa te zijn. En heerlijk om
Egypte uit te zijn. Het motortje van de Johanna heeft 48 uur non-stop
moeten draaien. Het hele traject zeer zwakke wind tot helemaal
geen wind. Maar we zijn er!
Windstille Midellandse Zee in de schemering
Dinsdag 20 april 2010, Paphos
De Johanna (linker zeiljacht) in de
haven van Paphos
Vandaag een rustig dagje. Eerst schoonmaken. Dikke laag zand en modder
van de boot gespoeld, wel met zout water, toch is het schip weer
prachtig. Dan naar de supermarkt, lekker, lekker, wat een luxe,
wijntje, Franse kaas, roomboter. Vervolgens een auto gehuurd, in eerste
instantie om diesel te gaan kopen, maar die huur gaat per drie dagen,
dus komende dagen ga ik het eiland rond toeren. En terwijl ik dit
schrijf
gebeurt er een wonder: het regent, er valt zo maar zoet water uit de
lucht, wat een verspilling! Het is heel lang geleden dat ik dat
meegemaakt heb. Het leven in Europa is zo gek nog niet.
Bloemen groeien hier zo maar vanzelf
in het wild
Haventje van Paphos met het
karakteristieke fort
Donderdag 22 april 2010, Paphos
Gisteren mooi wezen toeren, de bergen in. Nevelige vergezichten,
pijnbossen en een groen land. Het voorjaarszonnetje probeerde nog wat
van het weer te maken, maar de gure westenwind overstemde alles. Het
was vreselijk koud. Dus was ik blij weer naar zeeniveau te kunnen
afdalenen om beschutting te vinden op de trouwe Johanna.
Vlak achter het haventje van Paphos liggen de ruines van het antieke
Paphos. Opgravingen hebben daar een aantal overheidsgebouwen en
restanten van oud-Griekse villa's blootgelegd. Vooral de mozaiken uit
de villa's zijn prachtig. Vrijwel ieder vloer die nog een beetje heel
is is ingelegd met vaak miljoenen steentjes.
Deel van een mosaik uit het huis van
Aion
Minder goed bewaard gebleven villa
Zaterdag 24 april 2010, onderweg op de
Middellandse
Zee
Vanochtend om 7 uur vertrokken. Eerst langs de maritieme politie die
het
uitklaringsbewijs willen zien voor je mag vertrekken. Dan in de
tintelende
koude van de ochtend de zee op. Weinig tegenwind, nog wel wat golven
uit het
westen. Stroom tegen, het gaat niet snel. De zon warmt me weer wat op,
heerlijk
weer op zee, zelfs al is het op de motor.
Dan komt de stootwil. Ik had altijd (ik kan nu weer zeggen ik heb) een
grote
witte stootwil met blauwe uiteinden. Die stootwil hebben we in februari
2008
bij de ingang van het Panama kanaal verloren doordat de linehandlers
dachten
dat een halve strik een knoop was. En die stootwil komt nu zomaar hier
op de
Middellandse zee naar me toe drijven. Alsof hij ook mij nog kent. Ik
zie hem al
uit de verte, herken hem als hij dichterbij komt. Meer dan twee jaar
hebben we
er over gedaan om elkaar terug te vinden. Autopilot los en ik erop af.
Bij de
tweede nadering biedt hij gewillig zijn touwtje aan mijn pikhaak aan.
Hij is weer
terug! Ik de ene kant van de wereld om, hij de andere. Hij heeft in de
Carib de
golfstroom opgepikt naar de noordatlantische oceaan. Op de westenwinden
overgestoken. Door de stroming langs Gibraltar, dan de westenwinden
naar hier.
Net op tijd pik ik hem op voordat hij in Israelische handen valt.
Stootwil
heeft nu een ereplek op het achterdek en mag binnenkort aan het werk.
Ondertussen tuffen we rustig voort. De harde middagwinden van de
laatste dagen
zijn uitgebleven, dat waren mogelijk lokale zeewinden. We koersen op
Rhodos
aan, nu 4 uur 's middags (lokale tijd) nog 187 mijl, maandagmorgen
aankomen.
Mocht het weer tegenzitten dan zijn er uitwijkmogelijkheden onder de
Turkse
kust.
Het
onweerlegbare digitale bewijs, de stootwil is terug. Het hekanker staat
gereed voor het "Mediterraan afmeren"
Er is nu wat wind gekomen, zo'n knoopje of 10. Je zou er op kunnen
zeilen, alleen de verkeerde kant uit en dat schiet niet op. Naar Rhodos
is nog 77 mijl. En volgens de voorspellingen zal de wind komende dagen
stevig toenemen, dus nu maar even door varen, op de motor dus weer.
Morgenochtend in Rhodos is de planning. Maaike komt daar donderdag aan,
dan varen we weer samen. Eerst heb ik dan nog een paar dagen om het
schip wat bij te werken. Zo moet de startaccu van de motor vervangen,
toen ik bij vertrek de sleutel omdraaide wist hij niet meer dan een
kreunend geluid te produceren. Gelukkig heb ik indertijd een schakelaar
tussen het motorcircuit en het boordnet gelegd, daardoor kan ik ook op
de boordaccus starten.
De zee is redelijk vlak, aan stuurboord schuift een stuk Turkse kust
voorbij. Die kust is hoog, met ver daarachter de besneeuwde toppen van
de Anatolische bergen.
