Vorige pagina                                                                                              Overzicht Golf van Aden en Rode Zee


Egypte - Suez Kanaal


Zondag 11 april 2010, Suez Jachtclub

Om half acht meert de Johanna af bij de Suez Jachtclub. De Rode Zee is achter de rug. Eigenlijk een verschrikkelijk stuk water maar met wel heel mooie plekken en landschappen. Dag in dag uit loeiende en gierende noordenwinden. Al heb ik tot Suakin nog goed kunnen zeilen en daarna veel langere stukken in de korte windows met zwakkere wind kunnen varen. Bij de nadering van Suez vanmorgen trok de wind aan, let wel, uit het zuiden. Toen hebben we nog even goed kunnen zeilen, driedubbel gereefd grootzeil en een puntje fok. Dat was een woelig stukje, tussen tientallen geankerde schepen door die liggen te wachten op de doorvaart van het Suezkanaal. Bij het strijken van het grootzeil bleef er een zeillat haken en scheurde het zeil alsof het karton was. De wraak van de Rode Zee? Gelukkig heb ik in Thailand een nieuw zeil laten maken dat nu voor de Middellandse zee aan de beurt is.


De Aqua Magic loopt samen met een containerschip Suez binnen, vanaf de Johanna die Suez binnenloopt

Bij de Suez Jachtclub lig je gemeerd tussen twee boeien. Probleem is alleen dat aan de achterste boei weer een schip afmeert. Die ligt dan aan jouw achterlijn te trekken, lastig. De havenkom is open naar het zuiden, het waait nu 30 knopen met de gebruikelijke schuimpkoppen op flinke golven in de haven. Geen denken aan dat ik mijn dinghy ook maar in het water zou doen voor het rustiger wordt. Wel is de agent langsgeweest. Hij heeft de papieren verzameld om de doorvaart te regelen. Mijn plan was om hier snel te vertrekken en dan een paar dagen in Ismalia te blijven om alles op orde te brengen voor de Middellandse zee. Zo deden de meeste zeilers dat voorgaande jaren. Ismalia is een veel prettiger stad dan Suez. Maar dat gaat niet meer. Vanaf dit jaar kan je in Ismalia niet meer uitklaren en moet dat in Suez of Port Said. Port Said valt af want daar kan je met een jacht nauwelijks liggen, de havengelden zijn hoog en je moet opnieuw een agent in huren voor de formaliteiten. Hier kan je agent alles meteen regelen, inclusief de uitklaring. Maar dan mag je niet meer langer dan een nacht in Ismalia stoppen. Waarschijnlijk denken ze zo meer geld te verdienen,  maar zeilers mijden Egypte, de algemene opinie is dat je hier beter weg kunt wezen, de bureaucratie is verstikkend.
Positie 29 56.93' N 32 34.44' E. 157 mijl afgelegd vanaf South Qeisum in 26.5 uur.

's Middags: Binnen vijf minuten is de wind omgedraaid van 25 knopen zuid naar 30 knopen noord. Later meldt de agent dat we net op tijd zijn, de haven van Suez is gesloten voor kleine schepen omdat de wind boven de 35 knopen is. Waar zou je dan heen moeten?

Maandag 12 april 2010, Suez Jachtclub


Een rustige morgen voor de Suez Jachtclub. De Mama Cocha in een web van lijnen tussen de boeien.

Vanochtend geen wind, heerlijk rustig liggen de schepen voor de Suez Jachtclub. Het was een mooie en spannende tocht hierheen en het geeft een prima gevoel om nu dan ook daadwerkelijk in Suez te zijn. Vandaag zullen de schepen die via hun agent een doorvaart aaangevraagd hebben gemeten worden. Dat is om het "Suez kanaal tonnage" te bepalen aan de hand waarvan de prijs voor de passage bepaald wordt. Met een enorme loodsboot worden de opmeters aan boord gebracht. Al bij de nadering vragen ze om sigaretten. Voor de meting is de rompomtrek onder water nodig. Ik heb een keurig schetsje klaarliggen waarop alle maten tot op de centimeter precies aangegeven zijn, resultaat van een grove schatting, afronding naar beneden en het toevoegen van random centimers om de precisie te verhogen. De meter is zeer tevreden met mijn voorwerk, scheelt hem werk. Bij vertrek vraagt de loodsbootman om een gift. Ik zeg dat ik niks heb, hij moet gewoon zijn werk doen. Dan antwoordt hij dat ie straks wel even terugkomt. Als hij even later weer komt aanvaren met zijn dikke loodsboot stop ik hem gauw een Egyptisch pond toe, 14 cent. Hij tevreden en mijn scepters zijn nog heel.


De opmeter zal bij de buren aan boord komen, rechts onder op de achtergrond de Suez Jachtclub

's Middags met de taxi naar de stad Suez. Vergis je niet, Suez is geen achteraf gehuchtje maar een stad met drie miljoen inwoners, er zijn veel Egyptenaren. In deze stad kom ik bij deze reis voor het eerst in het echte Egypte. Die Rode Zee kust, met al die enclaves en resorts voor de rijken hebben weinig met Egypte van doen.


Straatbeeld Suez


Aardewerkwinkel in Suez

Dinsdag 13 april, Suez Jachtclub, bezoek aan Cairo

Gisteravond bij terugkeer in de haven kregen we van de agent te horen dat de doorvaart van het kanaal vandaag niet dooorgaat. Er komt een oorlogsschip doorheen en dan is alle kleine scheepvaart verboden uit veilligheidsoverwegingen. Als alternatief boeken we met een aantal schepen samen een minibus om Cairo en de piramiden te bezoeken. Naar Cairo is tegen de twee uur rijden over een vrij drukke vierbaanssnelweg. Normaal hebben Egyptenaren weinig haast, twee minuten duren een uur, vijf minuten een halve dag. Behalve in het verkeer, de een wil nog sneller dan de andere. Het gaat hier niet meer om tijd, om de eerste te willen zijn, rijdt er iemand voor je, dan moet je er voorbij. Hoewel Egypte rechts verkeer kent net als bij ons, wordt op de snelwegen links gereden en rechts ingehaald. Behalve natuurlijk als een sufferd rechts blijft rijden, dan haal je hem met luid getoeter links in. Maar we kwamen toch nog levend in Cairo aan. Dat is dus een vreselijk drukke miljoenenstad. Eerste doel was het Egyptisch museum. Drommen mensen, zowel buitenlandse als Egyptische toeristen, storten zich op dit museum. En dat zal hier heel wat zakken vullen, want de toegang is tegen de 10 euro. Zo te zien wordt het niet aan het museum besteed, hier heeft de tijd stilgestaan. 42 jaar geleden ben ik hier ook geweest, en er lijkt echt niets veranderd. Eigenlijk is het nog zoals een museum hoort te zijn. Grote door de vogelpoep op de glazen koepels verduisterde zalen, stoffige vitrinekasten, vervaagde catalogusnummers bij de duizenden juwelen, scarabeen en godenbeeldjes uit de verschillende rijken van de faraos. De drommen mensen kiezen meest hun weg naar de schatten van Toetanchamon, een onbelangrijk faraootje waarvan het graf indertijd nog gaaf gevonden is. De hoeveelheid goud en kunstwerken uit zo'n graf is onvoorstelbaar. Maar door de wat meer afgelegen zalen kan je nog dromend dwalen tussen de gebruiksvoorwerpen uit een tijd ver voor ons. Weegschaaltjes met gewichten, 3000 jaar oud, twee schaaltjes aan een in het midden opgehangen balansarm, verschillen nauwelijks van weegschalen die nu nog op de markten gebruikt worden.


Egyptisch museum in Cairo

Na het museum wordt het "Cairo in een dag" programma voortgezet met een bezoek aan de piramiden. Die liggen bij Cairo aan de overkant van de Nijl.


De Nijl bij Cairo


De sphinx


De piramiden

Wil je de piramiden van de andere kant bekijken, zoals op bovenstaande foto, dan is dat een heel eind lopen door de woestijn. Vind je dat te ver, dan huur je een kameel, zoals op onderstaande foto. Al met al een uur op Micky Mouse (kon ik ook niet helpen) rondgeschommeld, wel wat spierpijn na afloop.


De kapitein heeft het zeeschip tijdelijk verwisseld met een woestijnsschip

Het dagje uit wordt afgesloten met een bezoek aan de Carrefour supermarkt. Ik kijk mijn ogen uit, wat een luxe, wat een veelheid aan lekkernijen en andere spullen. En zoals gebruikelijk ligt de Carrefour in een mall vol met andere winkels, voorzien van alles wat maar duur en luxe is. Je kunt je hier zo bij Parijs wanen. De bedoeling is om morgen door het kanaal te gaan.

Woensdag 14 april, Suez Jachtclub

De doorvaart die voor vandaag gepland stond wordt weer geannuleerd, vandaag vijf warships. Dus tijd voor praktische zaken. Ik haal het oude gescheurde grootzeil eraf. Het was altijd een prima zeil, van de Vries uit Grouw, uit 2000. Daar heb ik inmiddels meer dan 35.000 mijl mee gevaren, het mag dus ook wel een keer op zijn. Het nieuwe zeil van Rolly Tasker uit Phuket past prima en staat prachtig. Dit zeil is heel degelijk afgewerkt, veelal nog mooier dan het oude van De Vries. Voor wie ook zeilen nodig heeft, je laat in Thaland een grootzeil plus genua maken voor minder geld dan je in Nederland voor alleen een grootzeil kwijt bent. En dan sturen ze het ook nog naar je op. Andere zeilers hebben overigens ook prima ervaringen met Lee Sails in Hongkong, die zijn nog goedkoper, maar zouden Chinees dacron gebruiken (kan ook goed zijn) waar Tasker Amerikaans doek gebruikt.

Donderdag 15 april 2010, door het Suez Kanaal naar Ismailia

Gisteravond elf uur. Hevig gebonk op de boot, geschreeuw. Ik schrik wakker, krabt het anker, nee, lig niet voor anker. Naar buiten. De agent: morgenochtend om 6 uur varen, papieren komen om 5.30. Eindelijk, wekker gezet en weer slapen. Middernacht, gebons en geroep. De havenmeester: loods komt morgenochtend om 5.30 aan boord, dan meteen weg. En meteen de extra nacht havengeld betalen, kan niet morgenochtend. Ik 20$ opgezocht en betaald. Vanochtend 4.30, drukte in de haven, de havenmeester brengt de clearence (uitklaringsbewijs) naar de schepen. Om 5.15 komt de loods bij het eerste schip aan boord. Ik ben de laatste om 5.45 en we varen direct.
In het kanaal varen we gelijktijdig met het noordgaande ochtendconvooi, een eindeloze rij van schepen die ons langzaam inhaalt. De loods wil perse zelf sturen, op zich wel makkelijk, dan kan ik voor koffie, thee en hapjes zorgen. De loods verwacht echt volledige catering, dan bestelt hij een sandwich kaas, dan een glas fris.


Het zuidelijke Suez Kanaal


De Johanna op de Bittermeren

Halverwege het traject wordt de loods amicaler en begint hij ook al vast om een "present" te vragen. Ik antwoord hem dat hij na aankomst wat krijgt. Dat wat willen hebben is typisch Egyptisch. Ga je met de bus dan blijkt na afloop de chauffeur nog betaald te moeten worden, de bestuurder van de loodsboot moet geld anders ramt hij je schip, bij vertrek moet het voltallige jachthavenpersoneel een donatie anders krijg je je clearence niet en ga zo maar door. Het lijkt er sterk op dat een Egyptenaar in loondienst niet door zijn werkgever betaald wordt maar dat de baan een platform biedt om zich zelf te verrijken. Ook ambtenaren, politie en militairen zijn veelal corrupt. Wil je diesel aan boord, dan moet je de wachters aan de poort omkopen. Wat dat betreft doet Egypte me nog het meest aan Rusland denken. Om 13.45 meren we schadevrij af in de jachthaven van Ismailia. Vele gewillige handen nemen de lijnen aan (wat gaat me dat kosten?). Dan de fooi voor de loods. We hebben met de andere schepen overlegd, 10 $ schijnt het tarief te zijn. Dat krijgt hij dus. De gebruikelijke reactie volgt, veel te weinig, moet minstens het dubbele zijn, daar komt hij nauwelijks voor thuis. Ik laat hem geen keus, ben dat gedoe erg zat, take it or leave it, wil je meer verdienen dan moet je bij je baas zijn die van mij 170 $ ontvangen heeft voor de doorvaart inclusief loods. Woedend stapt hij zonder een verdere groet van boord.
Positie 30 35.10' N 32 16.30' E

Vrijdag 16 april 2010, Ismailia

Het is vrijdag, rondom schetteren de moskeen om het luidst. Sommige met een zangerige melodie, andere met eindeloze toespraken waarin waarin bepaalde zinnen steeds vaker, luider en hitsiger herhaald worden. Alleen het gejuich van de massa's ontbreekt er nog aan. Die toespraken hoef je niet te verstaan om ze te begrijpen. Ondertussen zit ik bij te komen van mijn etentje van gisteravond. Ik was de stad ingelopen om een hapje te gaan eten. Niks te vinden, tot ik op een Pizza Hut stuitte. Pasta gegeten. Ik heb het geweten, diarree en kotsen, de hele nacht, doodziek was ik, maar kom inmiddels al weer aardig bij. Een korte scan op internet levert me Bacillus cereus als mogelijke boosdoener. Komt in pasta's en rijst voor, maakt een braaktoxine dat bestand is tegen verhitting, korte incubatietijd. De pasta was goed heet. Zie bijvoorbeeld  http://nl.wikipedia.org/wiki/Bacillus_cereus
Hoewel de jachtclub netjes is, is het hier niet echt een verheffende plek. Scheepswerven zoals ze in mijn jeugd waren rondom. Uitgebreide politiebewaking bij de poort. Ga je het terrein van de club van dan wordt het paspoort grondig gecontroleerd, ze vragen drie keer waar je heengaat en hoe en waarom. Omdat mijn visum nog geldig is kan ik wel het terrein af. Het schip heeft een clearence voor Cyprus, ik zelf heb geen uitreisstempel en ben dus nog in Egypte. Dat stempel zal ik wel niet meer krijgen ook, ze kunnen me wat.


De Johanna, net afgemeerd in de Ismailia Jachtclub


Zaterdag 17 april 2010, naar de Middellandse Zee

De loodsen voor de drie wachtende jachten zouden tussen 8 en 9 uur komen. 9 uur geen loods. Bellen. Ja, ze komen. 9.30 zijn ze er en gaan ze uitgebreid met elkaar staan praten en lachen. Tegen tienen vertrekken we. Ik een beetje gestresst, want ik wil beslist voor donker Port Said uitvaren, het lijkt me onoverzichtelijk daar. Gelukkig hebben we flink stroom mee, het schiet goed op. Het kanaal is recht en saai, voert tussen zandwallen door zodat er geen uitzicht is.


Vissers op het Suez kanaal



Lang en eentonig

De loods stuurt goed, maar spreekt geen engels, behalve dan de woorden "money" en "more". Hoe zo iemand een dergelijke baan krijgt was me eerst een raadsel, maar nu begin ik het te begrijpen. Onderweg ook de marifoon steeds knalhard aan. Soms zingen ze liedjes op het werkkanaal, mijn loods vindt dat heel leuk.
Tegen 5 uur zijn we in Port Said, drukke haven. Omdat ik graag zonder problemen wegkom (ik heb ook geen uitreisstempel voor Egypte) geef ik de loods het dubbele van de vorige. Maar hij blijft met een vurige blik in zijn ogen roepen "more". En dan moet hij nog geld hebben voor de loodsboot die hem op zal pikken. Ik geef hem de laatste Egyptische ponden, toch waardeloos verder. Hij lijkt tevreden. De loodsboot komt aanvaren, losse ijzeren strips ver uitstekend, zal langszij komen. Dan roept mijn loods dat hij 20 dollar moet hebben voor het pilotstation (wat ik er van begrijp), ik zeg dat hij zijn geld gehad heeft, maar hij snapt me niet en maakt geen aanstalten te vertrekken. Uiteindelijk geef ik hem 10 dollar, schade is duurder. Hij wenkt de loodsboot dat alles OK is en ze schuiven zachtjes tegen mijn stootwillen. De loods stapt een seconde te laat over en valt bijna tussen de schepen, ze redden hem nog. Ik vaar Port Said uit, weg van Egypte, wat een opluchting. Ik ken geen ander land waar de autoriteiten zo gespitst zijn op eigen gewin. Zielige bedelaars en oplichters is een kwalificatie die tot mijn spijt van toepassing is op vrijwel alle mensen die beroepsmatig met mij te maken hebben gehad. Uitgezonderd het correcte optreden van de autoriteiten in Port Ghalib.
De uitvaart van Port Said was inderdaad chaotisch. Heel veel grote scheepvaart, zowel voor anker als varend. Voor die grote schepen biedt de AIS uitkomst om overzicht te krijgen, zodra ik internet heb zal ik een beeld toevoegen. Daarnaast veel vissers en iets verder naar buiten de olieplatforms. Als snel wordt het donker, overal lichten. Die lichten projecteren zich tegen de horizon als op een rechte lijn, het is moeilijk met een lage ooghoogte de afstand te schatten. Hier brengt de radar uitkomst. De radar brengt orde in de chaos door het eendimensionale beeld van lichten op de horizon te vertalen naar targets op een plat vlak geordend naar afstand. Alsof je van hoog boven op de zee neerkijkt. Zo kruis je de grote vaarroutes, ontwijk je de vissers en passeer je de platforms. Rond middernacht, zo'n 35 mijl uit de kust, wordt het rustig. Wind is er bijna niet, we tuffen op de motor. Tijd voor een slaapje met alle alarmen aan.


AIS beeld van de uitvaart van Port Said. Links twee clusters geankerde schepen, Bijna door het midden het noordgaande convooi. In het midden de Johanna, het convooi net gekruist


Volgende pagina: Cyprus